مسافر امده سفر است

بـا تـو آغــاز مـي کـنـم خـوب مـن بـه نــام تـو                                                    
                             مـي نـو يــسـم قــصــه اي تــازه از الهـام تـو

اي شروع دلـپــذيـر مثل خورشـيد بي نـظـيـر                                                        
                           به تو تـقـديـم مي کنـم عشـقو از مـن بـپـذير

اي قــشــنـگ تـرين بـهانه واسـه گفتن ترانه                                                       
                         مـن يـه عـشـق جاودانه به تو تقديم مي کنم

 در اين غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه                                                        
                            قلـبـمـو بـا ايـن تـرانـه به تـو تقديـم مي کـنم

 
اي طـلـوع مـــاندگار گـل هـمــيـشــه بــهــار                                                         
                            به تو تقديم مي کنم هر چه هست در روزگار

گفتـه ها ناگفـته هـا هـر چـه هست در باورم                                                        
                         بـه تــو تــقــديــم مـي کــــنـم آرزوي آخــرم

اي قــشــنـگ تـرين بـهانه واسـه گفتن ترانه                                                      
                      مـن يـه عـشـق جاودانه به تو تقديم مي کنم

در اين غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه                                                   
                      قلـبـمـو بـا ايـن تـرانـه به تـو تقديـم مي کـنم

به شيدايي به شور عشق

به مجنون پرُ آوازه

به قطره قطره ي باران

به گلبرگ تر و تازه

به هر يادي که در خاطر

به يادت بسته شيرازه

به چشمانت که مي دوزد

نگاهم را به دَروازه

تو را من دوست مي دارم

نمي دانم، نمي دا نم چه اندازه

به گل هايي که مي رويد

بهاران در دل صحرا

به دشت سينه عاشق

که مي سوزد زهجران ها

به سوگند دو دل با هم

که مي بندند پيمان ها

به گرمايي که مي بخشد

نگاهي بر دل شيدا

تو را من دوست مي دارم

به آبي وسعت دريا

به اشک شوق ديداري

به پايان شب هجران

به مستي و صفاي مي

به شور و عشق بي پايان

به غوغاي دل عاشق

به صبح وصل مشتاقان

به لحظه لحظه با يادت

که آرامش دهد بر جان

تو را من دوست مي دارم

ميان جمله ي خوبان

چشم تو از کهکشان راه شیری هم سر است

 
پیش چشمان تو یاس و نازو مریم پرپر است

 

من نمی دانم چه رازی بین چشم و اسم توست

 

اسم تو از هرچه زیباتر دیده ام زیبا تر است

دوستت دارم

زندگي قصر دل انگيز خيال ... زندگي زمزمه گرم جهان ... زندگي بوي دلاويز وصال ... زندگي آينه پاک زمان ... درنگاه گل سرسبز وجود ... در دل شادي و شور  ... در سراپرده ايي از بود و نبود ... زندگي رسم خوش عاطفه هاست ... گردش چرخ حيات ... تپش قلب زمين ... انعکاس گل نوراني مهر ... بر بلنداي تن آينه ها ... زندگي خنده زيباي اميد ... برشب تیره ی یاس... تابش نور خدا  ... بر دل مرده ی خاک ... زندگي سنبل عشق ...  زندگي شادي و شوق  ... زندگي يکسره پيوند و صفاست ...

يك نفر يك جايي...

تمام روياش لبخند توست

وقتي به تو فكر مي كنه،

دنيا براش شيرين مي شه

... پس هر وقت فكر كردي تنهايي،

بدان ...

يك نفر يك جايي به فكر توست

و عاشقانه دوستت داره

 

تقدیم به آنکه بهتر از جان است

چه بهانه ایی قشنگ تر از تو

 

سلام به بهترین دوست و بهانه ام برای زندگی

چه لحظه ها که توزندگی ام گمت کردم اما تو همیشه کنارم بودی. چه دقیقه ها که حضورت رو فراموش کردم اما تو فراموشم نکردی، چه ساعت هایی که غرق در شادی و غرور، تو رو که پشت همه موفقیت های من قایم شده بودی، از یاد بردم، اما تو همیشه به یادم بودی. چه روزهایی که سرم توی لاکم کردم و توی غصه هایی که فکر می کردم تو برای تلافی کارهای بدم برایم فرستادی دست و پا زدم، اما تو همیشه کاری رو کردی که به صلاح منه. چه ماه هایی رو که باهات قهر کردم و فکر می کردم منو دوست نداری، اما تو با توفیق یه کار خوب به من ثابت کردی که دوستم داری و چه سال هایی که توی خلوتم ازت نترسیدم اما تو همیشه منو بخشیدی. تو همیشه با من بودی، وقتی زمین خوردم تو نور امید به من بخشیدی که بتونم دوباره ادامه بدهم. وقتی خسته از همه جا و همه کس نا امیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی. وقتی تو زندگی ام سرنوشت منو سر دو راهی قرار داد تو راه درستو بهم نشون دادی، وقتی از آدم های دور و برم دلم گرفت و دنیا غم هاشو بهم ارزونی کرد تو به قلب من آرامش دادی، تو با حضورت به خنده هام هدف دادی به گریه هام دلیل دادی به زندگی ام و به نفس کشیدنم رنگ دادی. وقتی می سوختم تو لذت پختن روحم رو به من چشوندی وقتی قلبم تپید تو همه عظمت و بزرگیتو تو قلب کوچیک من جا دادی. وقتی برای اولین بار از دیگران حرف ناحق شنیدم راه تازه ای برام باز کردی تا گذشت و بخشش رو یاد بگیرم.

وقتی بهم بخشیدی و ازم نگرفتی فهمیدم معادله زندگی نه غصه خوردن واسه نداشته هاس، نه شاد بودن واسه داشته ها و وقتی به ازای نداشته ها بهم چیزای دیگه ای دادی اون وقت به بزرگی و مهربونیت بیشتر پی بردم و فهمیدم بیشتر از اون چه که هست باید مهربون باشم

وقتی بعضی دعاهامو زود اجابت کردی، بعضی ها رو دیر و بعضی ها رو اصلاً، فهمیدم برای رسیدن باید کمی عجله کرد، گاهی صبر کرد و گاهی کنار کشید. وقتی دیگران درد دلاشونو برام گفتن و من خالصانه رو به درگاهت براشون دعا کردم فهمیدم که غم و غصه های دیگران بارش سنگین تر از غصه های خودمه، اون وقت توی وجودم شیرینی به یاد دیگران بودن رو چشیدم. وقتی دیگران فقط با گفتن یه جمله همه ارزش و اعتبارم رو زیر سؤال بردن اون وقت فهمیدم بعضی آدم ها معنای واقعی خیلی چیزا رو درک نمی کنن، پس یاد گرفتم بیشتر به آدم ها برای پیدا کردن راه درست فرصت بدهم.

تو، توی پستی و بلندی زندگی خیلی چیزا بهم یاد دادی و من هرچی بیشتر یاد گرفتم بیشتر فهمیدم که نمی دونم و چیزای زیادی برای یادگرفتن باقی مونده. و من مطمئنم تو همه اون چیزا رو بهم یاد می دی. قصه های زیادی پیش رومه، تا منو قدمی به شناخت خودم و قدمی به سوی تو و شاید قدمی به لقای تو نزدیک تر کنه. من همه داشته هامو مدیون تو هستم. زندگی برای من وقتی معنای زنده بودن می ده که تو کنارم باشی چون می دونم تو همه اون چیزایی که لازمه من بدونم بهم می گی. زندگی بهانه می خواهد چه بهانه ایی قشنگ تر از تو. 

 

شادی ام را با تو قسمت می کنم

غم را با خودم

تکیه می کنم

به استوارین ترین صخره

از کوه امیدهایم

به تو

از غم پرهیزشاید

از تو هرگز

حتی اگرغم بمیراندم

مرا درخود جوانه بزن

ای سبز سبز

ای بهاری ترین

همه دنیایم را می دهم        

فقط یکبار، فقط یکبار

لبخند بزن
  آسمان را قاب می  کنم               

                به تو هدیه می دهم

                                 این چشمها قابل تو را ندارند !

خدای من

چشم انتظارم به روزی که در پناه گرم تو سیراب از محبتت باشم

چشم انتظار روزی که در حریم امن تو جایی داشته باشم

زندگی یعنی صبر . صبر برای به تو رسیدن

معبود من

چشم انتظارم به روزی که نوری از انوار جمالت آرزوی دیرینه ی ما را بدهد

چشم انتظارم به روزی که با تو باشم و بس

مهربان من

چشم انتظارم که حتی به غلامی و نوکری درگاهت باشم

ای عشق من

ای زیبای من

می دانی که حیرانت هستم

می دانی که اسیر نیم نگاهی از توام

آواره منم . سر گشته منم

عاشق من

عاشق نور خداوندیت

ای کاش می توانستم باران باشم تا تمام غم های دلت را بشویم

ای کاش می توانستم ابر باشم تا سایبانی از محبت به رویت می گسترانیدم

ای کاش می توانستم خنده باشم تا روی لبانت بنشینم و غنچه بسته لبانت را بگشایم

ای کاش یک پرنده بودم و پر می گشودم و بر حریم مقدس دلت خانه بنا می کردم

ای کاش سایه ای بودم تا نزدیکترین کس به تو می شدم

ای کاش ای کاش ..................

ولی این را بدان که هر جا باشم و به هر نوع باشم تا ابد دوستت خواهم داشت

              تقدیم به بهتر از جانم

بنام  خدا وند

 

بیا ای غم من تو با هم یکی هستیم

من تو  

می خوام از شما بگم   از شما بنویسم

از شما که خود بهاری       از شما که طلوع شمس منائی

امروز جمعه است آقا امروز همه حرف شمائید

آقا جان همیشه گفتن یا نوشتن از شما سخت بوده چرا که تمام واجه های دنیا که به پای لیاقت شما نمی آیند

آقا جان هر وقت پای حرف دل به میان می آید این شما بودی که مرحم زخم تنگ دلانت بودی

آقا جان دل تنگیم بیا مولا بیا مولا بیا ای مهدی گل نرگس جانان

بیا که از غم هجرانت بیماریم بیا ای طبیب قلب بیمارمان

آقا جان مولا جان دل ها از هجرانت ببین چه پیر شده ببین چه زمین گیر شدیم بیا ای دلبر جان

بیا ای مهدی جان بیا بیاااااااااااااااااااا

بیا آقا شما که حدیث دل مائی  شما که همان کلام آشنایی

تو دل غم زده ی ما همیشه نشون از خدایی

تو حقیقت زمانی  تو خود خود شکوه جاودانی

بیا مولا بیا  بیا که سایبون سر مائی

می دونم بی خبر یه روز می آیی

و عطر نفست همه جارو عطر افشان می کنه

پس بیا مولا که منتظریم ای مولای عاشقان منتظریم

شما که قبله راز و نیازی ما از عشق شما سرا پا نیازیم

ما که به درد و غم عشق شما گرفتار شدیم بیا که بیمار شدیم

ما که دست و پا بسته عشق تو به زنجیر شدیم بیا که زمین گیر شدیم

ما که به غیر تو رفتیم پی دلدار دگر  دلبر جان ما تویی مهدی جان

اللهم عجل لولیک الفرج (آمین)

اين همه رنگ براي تو

                     اين همه رنگ

تا سبز ببالي و آبي بينديشي

     و مثل گل سرخ عاشق باشي

            اين همه رنگ براي تو

                          پيشكش دل يكرنگت

     فردا يي

       كه مي خواهم

           رنگ همه گلها را

        در چشمان هميشه نجيبت ببينم...

      هر لحظه هر كجا
                                        نگاهم تو را جستجو مي كند
                                    ثانيه ها را براي ديدن تو مي شمارم
                                     قلب من در كنار قلب تو مي تبت
                                         روح من تو را صدامي زند
                                           من تو را مي خواهم
نمي دانم محبتت را بـر چه کاغذي بنويسم که هرگز پاره نشود. بـرچـه گلـي

  بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود. بـر چه ديواري بنويسم که هرگز پاک

 نشود. بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود. و بـر چه قلـبي بنويسم

  که هـرگز سـنگ نشود

عزیز مهر بانم نمی دانم نمی دانم چگونه بگویم
نمی دانم با خود فکر کردم چه هدیه ای می تواند لایق قلب مهر بانت باشد
اما به این جا رسیدم که هدیه ای به دل مهر بان تو جز دل عاشقم نیست
این قلب عاشق با صداقت بهت می گه که دوستت داره
قلبی که صداقت داره باارزش ترین قلب دنیاست
اره قلب من هدیه و پیشکشی به قلب مهربونت          تموم عمر و نفس ای عزیز دل
                                                                        دوستت دارم

بدون كه هنوز هم تنها گل قلبمی

كاش مي توانستم غزلي به زيبائي چشمانت بگم

كاش مي توانستم آوازي به نابي آواز عشقت و بخونم

كاش صدائي به رسائي صداي تو داشتم

کاش دلي داشتم مهربان و عاشق مثل دل خودت

دلي داشتم باگذشت و فروتن درست مثل دل تو

كاش مي توانستم طرحي از چشمان تو به آسمان بدهم

تا كه روز به خورشيدش ننازه

و شب نيز به ماهش

اگر مي توانستم طرح صورتت رو بكشم

به هنرمندان مي فهماندم كه زيبائي يعني چی

اينو خوب ميدونم كه اگه مجنون هم صفا و

عشق تو رو مي ديد

ليلي خودش رو فراموش مي كرد

پس بي دليل نيست كه تو معشوق منی

و نمي تونم فراموشت كنم

اين شعر رو به عشقم که دوستش دارم تقديم می کنم

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني
دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني
دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني
دوستت دارم چون زيباترين لخظات زندگي مني
دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني
دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني
دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني
 

اگه یه روز هزار نفر بهت گفتن دوست داریم بدون اولیش منم

اگه یه روز صد نفر بهت گفتن دوست داریم بدون اولیش منم

 اگه یه روز ده نفر بهت گفتن دوست داریم بدون اولیش منم

 اگه یه روزیک نفر بهت گفت دوست دارم اون منم

 اگه یه روز بهت گفتن هیچ کی دوست نداره بدون.........

          ( من مُردم )

... و دوست داشتن ايمان است ؛ و ايمان يك ابديت بي مرز است ، از جنس اين عالم نيست.

عشق گاه جا بجا مي شود و گاه سرد مي شود و گاه مي سوزاند ، اما دوست داشتن از جاي

 خويش ، از كنار دوست خويش  برنمي خيزد ؛ سرد نمي شود كه داغ نيست ، نمي سوزاند

 که سوزاننده نيست.

  عشق اگر پاي عاشق در ميان نباشد ، نيست. اما در دوست داشتن جز " دوست داشتن" و "

دوست " سومي وجود ندارد.

  دوست داشتن از عشق برتر است و من هرگز خود را تا سطح بلند ترين قله عشق هاي بلند

 پایین نخواهم آورد.

 

به نام خدا

 

دوستان همراه سلام

 

الهی، آن خواهم که هیچ نخواهم.

الهی، وای برمن اگر دلی از من برنجد.

الهی، راز دل نهفتن دشوار است و گفتن دشوار تر.

الهی، اگر ستارالعیوب نبودی ما از رسوایی چه می کردیم؟

الهی، به سوی تو آمدم؛ به حق خودت مرا به من بر مگردان!

الهی، آن که تو را دوست دارد، چگونه با خلقت مهربان نیست.

الهی، به حق خودت حضورم ده و از جمال آفتاب آفرینت نورم ده!

الهی، توبه از گناهان آسان است؛ توفیق ده که از عبادتمان توبه کنیم!

الهی، از پای تا فرقم در نور تو غرقم.« یا نور السموات و الارض، انعمتَ فزد! »

الهی، تن به سوی کعبه داشتن چه سودی دهد، آن که را دل به سوی خداوند کعبه ندارد؟

الهی، چگونه خاموش باشم که دل در جوش و خروش است، و چگونه سخن گویم که خرد مدهوش و بیهوش است.

 

من    دوست دارم                  دوست دارم                                همه خوبان

 

عالم را

خدایا

تموم این حرفایی که می گم حقیقت وجود منه

خدای من اغراقی در کار نیست

من فقط با تو زنده ام  من بی مهر تو می میرم

بی محبت تو ای مهربان تنی خشک و بی روحم

اگه گلستانه قلبم تو پر از گلش کردی

اگه آسمون این دل پابرجاست چون به عشق تو رمق داره

خدای مهربان من معبدی در این دل گنه کار وجود داره

که فقط آستان عبادتش تویی

ذکر نمازش ذکر حمد و تسبیحش تویی

تو این معبد دل فقط تو یگانه خدایی

تنها صاحب حمد و ثنا تویی

امشب که دل واست تنگه واست بهونه گیر شده

اگر لایقتم اجازه بده

کبوتر های زائر و عاشق دلم رو به سوی درگاهت به پرواز در آورم

که تو این قفس تن دارن بی قراری می کنند

بعد اجازه بده با تموم وجود گل احساس رو پیش بیارمش

و بگم بگم چقدر دوستت دارم . دوستت دارم

 

مخزن صدق و ثمر مطلع شمس و قمر
  
پاک دل و دیده بر من چه بگویم تو را

تاج سر سروران مهتر همه عاشقان

رنگ می ارغوان من چه بگویم ترا

مظهر مهر و وفا مخزن عشق و صفا

داروی درد و شفا من چه بگویم ترا

در گران مایه ای بر سر من سایه ای

جان مرا دایه ای من چه بگویم ترا

شمع شب افروز من نای من و سوز من

ای شب من روز من من چه بگویم ترا

جاه و جلالی مرا خواب و خیالی مرا

مونس جان و تنم من چه بگویم ترا

یوسف کنعان تویی روح و تن و جان تویی

اشرف انسان تویی من چه بگویم ترا

جای تو خلد برین بر تو هزار آفرین

ای به جهان برترین من چه بگویم ترا

الهی همه عالم تو را می خواهند تا تو که را خواهی؟
بنازد کسی که تو او را خواهی

خداوند مهر بانمان می فرماید: بندگان من مرا بخوانید تا شما را پاسخ گویم
به من امید آرید تا امیدتان را وفا کنم

کوشش از بهر من کنید تا کوشش های شما را جزایی دهم
از من فقط بخواهید که پاسخ دهنده دعا ها به عطا منم

مرا بی غفلت خوانید تا من هم بی مهلت پاسخ دهم
مرا با تضرع و التماس خوانید تا شما را با کرم خویش پاسخ دهم

من آن خداوندم که از بنده عمل خرد پذیرم و عطای بزرگ دهم
که آن عمل خرد را بزرگ دانم و آن عطای بزرگ را خرد دانم

هر که نیاز به خدا دارد توانگرش کنم و هر که با او ناز کند عزیزش گردانم

الهی قبله عارفان خورشید روی توست
و محراب جان ها طاق ابروی توست
و مسجد اقتدای دل ها حریم کوی توست
نظر به سوی ما کن که ما نظر به سویت داریم

یا رب ز تو آنچه من گدا می خواهم       افزون ز هزار پادشاه می خواهم
هر کس ز در تو حاجتی می خواهد       من آمده ام ز تو. تو را می خواهم
 
خدایا من دل به تو دادم تو پروردگار منی
منم اون خاکی توئی اون عرش اعلی
منم اون تاریک و تاریک تویی اون نور اعلی

تو عشقی خود عشق که همیشه می خواهمت
تو نوری خود نور که همیشه می پرستمت

توئی اون زنده جاوید اگر من باشم ساقه ای خشکم
خدایا برای مناجاتم کلام تازه ای
برای اوج کلامم اول سر آغازی
عشق تو یه شروع بی نظیره برای قصه های عرفانی من
نام تو و عشق تو روشنی نوشته های من
خدایاااااااااااااااااااااااااااا با تمام وجود شکرت

              آخرش دل را به دریا می زنم

              زندگی را رنگ رویا می زنم

              هرچه باداباد - هر جا می رسم

               دم زعشقت بی مهابا می زنم

             گر مرا ازخود برانی عاقبت

               مثل مجنون سر به صحرا می زنم

                من از این ساحل نشینی خسته ام

                با غمت دل را به دریا می زنم

                پس بدون دوستت دارم

باز هم حرف دل خدای من باز هم ذکر جانانه تو
ذکر و نامی که خدای من عزیز تر از نام و ذکر تو نیست.

با رنگ رخ تو لاله بی مقدار است
با بوی تو سر زلف تو عنبر خوار است
آنرا صنما که با وصالت کار است
از جان و تن و دیده و دل بی زار است

آری خدای من اگر چه در برابر خوبی تو بی مقدارم
اگر چه تو عزیزی و من وخوارم

به خدا به خدا فقط تو را دارم
خدایا باز به تکرار گویم
دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم

اگر گناه کارم ترا دارم اگر رو سیاهم تو را دارم
من امشب خدای مهربانم با صدق و صفا خواندمت
شاید شاید خدای من شایسته درگاهت باشد این لحظه قشنگ و رویایی
اما تو خود وعده کردی هر دلی که به پاکی به درگاهت آید دوست داری
هر بنده ای که از سر نیاز به تو رو آورد دوست داری

تو خود وعده کردی مهربانی و توبه پذیری بندگانی
خدای من معبود من معشوق من
دلم آروم نداره قلبم سر و سامون نداره
اگه نگاهش نکنی دل دیگه جون نداره
خدایا خودت گفتی بندگان من
هر جا باشی من به عنایت و رحمت با شما هستم
هر جا ناتوانی هست خسته ای هست در مانده ای هست
من او را مولایم من او را خدایم
و گفتی هر که خراب عمر و بیچاره روزگار است
من او را جویایم
هر جا که سوخته دلی و اندوه زده ای است
من شاهد اویم
هر جا گریه کننده ای از شرم و سر گذارنده ای از بی کسی است
من برهان اویم
تو خود گفتی ای مهربان من من آن خداوندم
که از راه کیفر دادان به دورم از آنکه من بر بندگان مهربانم
خداوندا پس به عهدت وفا کن که جز تو کسی پایدارتر به عهدش نیست
خوب می دانی ناتوانم خسته ام درمانده ام
گنه کارم رو سیاهم دل خسته ام
پس مرا یاور باش ای خدای بزرگ
چون تو تنها مهربانی و بس

الا اي مرد تيرانداز اي صياد صيد افكن» *
بيا و لحظه اي اين دست را از ماشه بردار و
مزن بَرناي آن آهو
مكن خونين تو بال آن كبوترهاي زيبا را
مزن برهم سكوت دشت و صحرا را
مگير از جوجه هاي آن كبوتر مادر و
ازبچه آهو نيز
به درب لانه مانده چشمهاي خسته ي آن جوجه كفترها
كه تا شايد بيايد مادرو درزير پرهايش بياسايند
وبچه آهوي تنها درون دشت ويلان است
صداي زوزه ي آن گرگ خون آشام
فكنده لرزه براندام آن آهوي سرگردان
كجايي مادرم ... زودی بیا .....از ترس مي لرزد
«الا اي مرد تيرانداز اي صياد صيد افكن»
بيا و لحظه اي فرزند دلبندت
به جاي بچه آهو نِه
مگرفرزند تو مادر نمی خواهد ؟
مگر اوسایه لطف تورا برسرنمی خواهد؟
چرا پس می کشی آن ماده آهو را؟
چرا با خون آن ماده کبوتر می کنی رنگین تو صحرا را؟
ویا آن بچه آهورا به تیرآتشیت می کنی خونین
بیا و لحظه ای خود را بجای ماده آهو نه
چه حالی می شوی گر پیش چشمان تو
آن فرزند دلبندت به خون غلطد؟
وتو بهرنجات اوزدام مرگ نتوانی کنی کاری
«الا اي مرد تيرانداز اي صياد صيد افكن»
بیفکن آن سلاح آتشین را برزمین دشت
مکن خونین دل آهو
مکن رنگین پرآن مرغ زیبا را
تو شادی بخش قلب جوجه های زار ِ تنها را
بیا و با جوانمردی خود«جاوید» کن نامت
به صیادان دیگر هم رسان اینگونه پیغامت :
سلاح آتشین خاموش
شکار و صید هم ممنوع

کاش مواج دو چشمت می شدم     من شناور در نگاهت می شدم

کاش همراه صدایت می شدم        سایه های رنگ عشقت می شدم

می توانم ساکن قلبت شوم        یا همیشه جاری ذهنت شوم

باز صحبت از حرف های بی پایان دل

باز ابراز تمام عشق برای بهترین وجود دنیا

چه باید صدایت کنم که تو بهترینی

بازم مثل همیشه بهترین گل احساس تقدیم تو باد

 

با هر چه عشق نام تو را می توان نوشت

         با هر چه رود راه تو می توان سرود

بیم از حصار نیست که هر قفل بسته را
      
        با دستهای روشن تو می توان گشود

در بادیه های سرد شب چشمانم را در فانوسی خواهم کرد بر گذر گاه عبور تو

اینک در ابتدای سکوتی مبهم دل به عشق تو سپرده ام و تنها غم من دوری توست

تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش به من شوق زیستن داد.

او که دیدگانش به فروغ خداوندی شبیه است

و مظلومیت نگاهش به زیبایی نجابت خورشید

باز هم از تو می گویم تو که در پاییز هزار رنگ راهبرم بودی

تو که در اوج مهربانی پناه قلب خسته و تب آلودم بودی

تو که فانوس به دست راهم را نشان دادی

و مرا با نم باران و خورشید عشق آشتی دادی

باز هم از تو می نویسم تو که یاد آور شکوه مهر و محبتی

از تو می نویسم چرا که تمام کلمه های نانوشته ی مرا تو نخوانده می دانی

نه نگو که نیستی نگو که اقاقی نیستی  با یاس نسبتی نداری

و هم جنس باران نیستی من که تمام درد هام با تو علاج گرفت

ای سحر آفرین ای که جادوی نگاهت راه مرگ را به رویم بست

من زیباترین کلمات را در گلدان کاشته ام که روزی به تو تقدیم کنم

ای سربلند تر از فصل بهار

ای با شکوه تر از ماه

نامت تپش خوبی در باغ بهاران شد

رویت تب و تاب من در خانه گلستان شد

بر جان و روحم باران صفایی

تا آمدی ای زیبا هر غمکده ویران شد

مهربان من تولد تو زندگی است و میلادت تبسم گل ها و لحظه روئیدن را نوید میدهد

چشمانت فروزان است در نگاهت همه خوبی هاست

با وجود چشمان تو نیازی به الماس ستارگان نیست

گل احساس من

هزاران شاخه گل سرخ با یک سبد یاس سپید همراه با یک دنیا عشق تقدیم تو که در آسمان قلبم می درخشی

خودت می دانی که نمیتوانم و زبان و کلمات قاصر از بیان احساسات من هستند

اما هر چه زیباست تقدیم تو باد

به نام خداوندی که ذکرش آرایش گفتار است و نام خداوندی که در دل دوستان نور عنایتش پیداست

و جانها همه در وصالش حیران و شیداست

نام خداوندی که روزگاری او را جستم خور را یافتم و اکنون که خود را می جویم او را یافتم

خداوندا کدام دل است که در آتش شوق تو نیست

و کدام دیده است که در انتظار تو نیست

و کدام سر است که سر مست شراب دوستی تو نیست

خداوندا انس با تو زندگی و مهر باتو شادی من است

جانم از شوق تو شیداست

نشانت بی قراری دل است

با نام توآغاز کردم که دل عاشقم از شوق نامت بر آتش است

و بیماری عشقم را جز تو طبیبی نیست

و درماندگی و بی پناهی ام را جز تو پاسخ گویی نیست

خداوندا تا بی انتهایی مهربانی ات ترا دوست دارم

خداوندا خود درد عشقم را درمانی

تو ای آرام جانم

هزار ساله بشی

عزیز دلم

 سلام مهربان نمیدانم تااوج کلام چطور بگویم اما به اوجی بی نهایت به معراجی دست نیافتنی

تولدت را تبریک می گویم

بر ماسه ها نوشتم دریای هستی من

                     از عشق توست سرشار این را به یاد بسپار

سرخ و غليظ در شريانم وزيده اي
شعرست يا جنون به زبانم وزيده اي؟
 
مثل نسيم نيمهء مرداد ماه گرم
در ظهر چشمهاي جوانم وزيده اي

من گم شدم درست زماني كه آمدي
تو از كدام سمتِ جهانم وزيده اي؟

مثل بهار، آمدنت ناگهاني است
در من بدون آنكه بدانم وزيده اي

اين بار چندمست كه من عاشقت شدم؟
اين بار چندمست به جانم وزيده اي؟

حرفي بزن كه شعر شود در دهان من
حالا كه باز در هيجانم وزيده اي

باران و عشق حادثه اي آسماني اند
باران گرفته است گمانم وزيده ای

"عشق"

عشق بازیچه و حکایت نیست

در ره عاشقی شکایت نیست

حسن معشوق را چو نیست کران

درد عشاق را نهایت نیست

رایت عشق آشکارا کن

زانکه در عشق روی و رایت نیست

عالم علم نیست عالم عشق

رْویت صدق چون روایت نیست

هر که عاشق شناسد از معشوق

قَوت عشق او بغایت نیست

هر چه داری چو دل بباید باخت

عاشقی را دلی کفایت نیست

کسی بدعوی بدوستی نرسد

چون ز معنی درو سرایت نیست

 تقدیم به تو که آغاز بی پایانی به تو که در اوجی و من خاک پای توام

به تو که بال فرشته ای و من آن پناه گرفته دو بال توام

مهربان من تولدت میدانی تولد خوبی هاست

نازنینم نمیدانم چطور بگویم که دوستت دارم و وجود مقدس تو بر من عزیز است

مهربان من آرزویی عمری هزار ساله بر تو دارم

از خدای مهربان بر تو همیشه عمری جاودانه خواهم

خدا کنه که تونسته باشم حرف دلم رو بگم

مهربونم مهربونم مهربونم شاید کفر باشه که می پرستمت

امروز تموم گل های زندگی تقدیم تو باد

امروز جانم اگر لایق باشد به تقدیم تو باد

 

 

هميشه چشمان  تو نوازشگر تن خسته من است.

من امروز با تنی خسته

به افقها خيره‌ام به انتظار ديدن چشمهای تو

و چه انتظار شيرينی

اکنون ای مهربان با نگاه مهربانت جنگل سوخته تنم را

صفايی دوباره ببخش

چشمانت را از من دريغ مکن که اين گرمی تن از نگاه توست.

بگذار با چشمان تو ببينم

من از چشمان تو همه خوبيها را آموخته‌ام .من عشق و مستی را با تو آغاز کرده‌ام

تو اینجا نیستی ! تنهای تنها ، با سکوتی سخت درگیرم و می دانم ، اگر دیگر نیایی ، در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم ! امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد و آری تو می آیی ! تو می آیی بهانه من ، و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ، جوانه می زند ، لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ، تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ، تمام لحظه های بی تو بودن را ، تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ، شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ، به آن فصل پر از دلتنگی و سرما نیندیشد ! تو می آیی بهانه من ، تو می آیی ، و شوق دیدنت ، این شاخه های خشک را زنده نگه می دارد و تنها به شوق تو ، سکوت ژرف و سرد مرگ را بدرود می گوید !