مسافر امده سفر است

زورآزمای قلعه خیبر که بند او

در یکدیگر شکست به بازوی لا فتی

مردی که مصاف زره پیش بسته بود

تا پیش دشمنان نکند پشت غزا

شیر خدا و صفدر میدان و بحر جود

جان بخش در نماز و جان سوز در دعا

دیباچه مروت و دیوان معرفت

لشگرش فتوت و سردار اتقیا

فردا که هر کسی به شفیعی زنند دست

ماییم و دست و دامن معصوم مرتضی

شعر آهنگ دل است و نغمّه روح بشر

مـــــــــــــــــــــــــــادر

جنت روی زمین و باغ رضوان مادر است
كفر میگویم اگر چه، دین و ایمان مادر است
آنكه پیدا شد محمداز وجودش در قریش
وآنكه شاهان پرورانیده به دامان مادر است
آنكه ایزد داد جنت زیر پای او قرار
وآنكه نامش هست والا نزد یزدان مادر است
آنكه لالایی برایم شب به بستر میسرود
روز و شب میكرد با من آنكه یكسان مادر است
ای بلا و آفت گردون مگر نشناختی
آن زنی را كه دعایم كرد از جان مادر است
آنكه توفان حوادث ساختش از من جدا
وآنكه ابر دیده ام را ساخت گریان مادر است
آنكه تیمار من اندر روز و شب بد سالهاست
روز و شب هستم برایش زار و نالان مادر است
آنكه جانم را برای لحظه ای از عمر او
صد اگر میداشتم، میدادم آسان مادر است
سر چه باشد خاك پایش را برابر میكنم
توتیا خاك مزارش بر دو چشمان مادر است
آنكه با چشم پر از اشك است باقی، “ شاكر” است
وآنكه چشمش بست با قلب پر ارمان مادر است

تقدیم به قلبی که تپشش تکرار زندگی و نفس من است

تقدیم به قلبی که مهربانترین آهنگ محبت را می نوازد

تقدیم به قلبی که عاشقانه ترین کلام به پیشگاهش ذره ای بیش نیست

تقدیم به قلبی که صدای دلنشینش اشاره ای است برای بودن

تقدیم به قلبی که مقدس ترین هاست و معراجش اوج کلام عشق است

تقدیم به قلبی که آغاز چشمانم بود و اشاره اش دلیل بودنم بود

ای بهترین بالاترین تا خدا دوستت دارم

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیذاشتم
چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو رو بردم
دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم
دارم از تو مینویسم

  که نگی دوستت ندارم
از تو که با یه نگاهت زیر و رو شد روزگارم
دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم

لبخندی زدی و آسمان آبی شد                           شب های قشنگ مهر مهتابی شد

پروانه پس از تولد زیبایت                               تا آخر عمر غرق بی تابی شد

در حسرت چشم تو دل ماه شکست                     چشمان هزار غنچه ی راه شکست

تو افتی و بعد تو دلم مثل بلور افتاد                      ز موج شوق و ناگاه شکست

می رسد روزی که بی من روزها را سر کنی          می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی در کنار اشک و غم                      نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

خدایا! چه سخت است این جدایی                        چه سخت است این شراب بی وفایی

جدایی، بی وفایی، رنج و دوری                         همه باشد گناه آشنایی

تويي عاشقترين تنهاي دنيا             منم خسته ترين مغموم دنيا
تويي صادقترين حرف رو لبها            منم غمگين ترين راز تو دلها
تويي زيبا طلوع صبح فردا                منم اينجا غروبي مثل شبها
تويي همچون قناري شاد و شيدا        منم مثل كلاغي رو درختا
تويي آشفته دل مغرور و رعنا            منم همراز و همراه يه رويا
تويي عشق و محبت توي قلبها           منم ديوونه مثل موج دريا
تويي تنها تويي ياد غريبها                    منم فرياد بي پايان غمها
تويي شاخه گل سرخ صدفها           منم تنها شقايق توي صحرا
تويي آب زلال اشك چشمها           منم مرداب سرد توي دشتها
تويي عاشقترين تنهاي دنيا            منم خسته ترين مغموم دنيا

یا لطیف با نام تو آغاز می کنم

پروردگارم چگونه تو را بخوانم حال آنکه من بنده گنهکاری هستم وچگونه از درگاهت قطع امید کنم در حالی که تو خوب پروردگاری هستی.....

پس از تو درخواست می کنم ای پروردگار قلبها و دیده ها حال ما و کسانی را که بر ما حقی دارند به بهترین حال بگردان. دل تمام عاشقان را شاد کن واین سال  آخرین سال انتظار باشدو حاجات تمامی دوستانی که از این پس به وبلاگ ما سر می زنند را برآور.

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را                                

چشم دلی برای دیدن بهار کو

تقویم چهار فصل دلم را ورق زدم            

  آن برگهای سبز سر آغاز سال کو

گفتی غزل بگو چـــــــــــه بگویم      

  شیرین من برای غزل شور وحال کو

من که همیشه گام می زنم در مسیر تو     

 بدون تو کجا رود کسی که شد اسیر تو